برادران درحال كاركردن است. يعني 333 تصوير كه به سال 1549 خاتمه مييابد. بدبختانه آغاز نسخه، كه حاوي چهارتن از برادران و احتمالاً تصوير بنيانگذار و همسرش بوده، دردست نيست.
تنها از برادر نود و هشتم است كه عادت ثبت تاريخ وفاتشان آغاز ميشود و او در سال 1426 فوت كرده است. تصويرهاي پيشين مربوط به برادراني است كه پيش از وي مردهاند. از اينرو، مجموعهٴ خوبي از تصاوير كارگران پايان سدهٴ چهاردهم را در دست داريم، كه هركدام با لباس ويژه و ابزارهاي حرفهٴ خويش نشان داده شدهاند.
12. نظريات موسيقي
موسيقي در غرب لاتيني. نهضت موسيقي كه پيش از نيمهٴ قرن، رونق يافته بود، با نيروي بيشتري ادامه يافت. خواه فرانسويان آغازگران واقعي بوده باشند يا نه، سهمشان در آن نهضت واقعاً درخور اهميت بود. گيوم دو ماشو تا سال 1377 زنده بود. شاهكار او، يك سرود مذهبي چهارصدايي بود براي تاجگذاري شارل پنجم در سال 1364، كه در رنس تنظيم شده بود. با فرض اينكه اين انتساب و تاريخ صحيح باشد (زيرا مشكلاتي وجود دارد كه كاملاً حل نشده)، آن سرود مرحلهٴ مشخصي در تاريخ موسيقي بهشمار ميرود.
مدافع اصلي موسيقي جديد در ايتاليا، فرانچسكو لاندينوي فلورانسي بود، كه در سان لورنزو ارگ مينواخت. لاندينو نوازندهاي ساده بود، يك سازنده و نوازنده. درمورد رسالههاي ايتاليايي مربوط به موسيقي بايد تا آغاز سدهٴ پانزدهم منتظر ماند؛ زيرا در آن هنگام بود، كه پروسدوچيمودي بلدوماندي رياضيدان تعدادي از اينگونه آثار را نوشت (1403 ـ 1413).
پروسدوچيمو دربارهٴ موسيقي وزني، تقسيمات پرده و غيره بهبحث پرداخت. يكي از رسالههاي او بهتاريخ سال 1404، شرحي بر رسالهٴ ژان دومور و ديگري از سال 1420، حملهٴ شديدي به همشهري خودش ماركِتّو بود (آنان هر دو اهل پادوا بودند).
برجستهترين موسيقيدانان اين عصر، سايمون تانستد، تينرِد و توماس ولزينگهام انگليسي بودند. اولي فرانسيسي، و دوتاي ديگر بنديكتي بودند. سايمون و توماس اهل فولك بودند و تينرِد اهل كنت و در داور برآمد. يكي از بهترين رسالههاي اين عصر، بهنام
چهار اصل موسيقي به سايمون تانستد منسوب است (و ذكر نام او در اينجا تنها درصورتي است كه اين انتساب صحيح باشد).
موٴلف چهار اصل (1351) هركس بوده، تحسين عميقش را نسبت به فيليپ ويتري نشان داده است.
تينرِد در سال 1371، درباب ترتيب دو و نيم دانگ و دو دانگ را نوشت و توماس ولزينگهام
قواعد تركيب نتها را نوشت و در آن خاطرنشان شد كه نت را نبايد بعد از نيمگرد تقسيم كرد.
رواج روزافزون موسيقي را از فراواني اشارات مكتوب، از جمله در دكامرون و
افسانههاي كانتربري و اشارههاي ضمني مورخاني چون فرواسار ميتوان دريافت. تاجگذاري شارل ششم